Мигови по една недела
Првата недела во Скопје е зад мене. Впечатоците се сменети, па сакам да ги запишам.
1. Јавен превоз – понекогаш подобро пеш.
Не е предвидлив. На постојките нема ознаки ниту распоред, а електронски табели има само понекогаш.
Без мобилен – изгубен си.
Но и Google не секогаш помага. Еднаш чекав четириесет минути, пуштајќи неколку автобуси, додека не сфатив дека тие што ги покажува мапата воопшто не возат таму.
За среќа сакам да одам пеш – често е побрзо.
Автобусите знаат да бидат валкани.
2. Воздух – без драма.
Последниве денови е сосема во ред. Значи смогот не е постојана состојба – можеш да „ги проветриш“ дробовите.
3. Температура – потопло од што очекував.
Навистина е топло. Првиот впечаток не важеше.
На 10 степени одам во летна јакна и излегувам на балкон во гаќи – и навечер. Пријатно е.
Во Полска тоа не би било можно.
4. Парното со своја логика.
Топло е – а радијаторите греат цел ден. Не можеш да ги исклучиш.
Се мислам дали треба да ја пуштам климата во зима.
5. Лебарки – подобро да се спријателиш.
Уште една ми се појави во купатилото. Очигледно секогаш треба да се затнува одводот – пената не е доволна.
Читам дека „така е на југ“. Клима, но и запоставени згради и инсталации.
Понекогаш си ги замислувам како пеат низ цевките: „Македонија ти нуди љубов и сѐ…“
6. Купување – скапо. Лекување – евтино.
Продавниците се поскапи отколку во Полска, но преглед, рентген и гипс ме чинеше само околу 28 евра. Вистинска прилика.
7. Заеднички простории.
Веќе не можам да се преправам дека не го забележувам. Во ходникот смрди, дури зафаќа и преку вратата.
Ова е трет стан во кој живеам во Скопје (вклучувајќи го и летото), и секогаш исто. Како никој да не чисти.
Летово живеев во зграда со рецепција, чувар и скапи коли во гаража – а сепак, чистотата на ходниците беше сомнителна.
Среќа, овој стан е најсвеж досега. На седми кат е. Се надевам барем технички го одржуваат лифтот.
8. Замки и блокирани тротоари.
Ја скршив раката затоа што некој си „обезбеди“ паркинг со тенка, невидлива жица на висина под колено. Тротоарот беше блокиран – немаше друг премин.
Воопшто, во Скопје тротоарите често се паркинг. Мораш да ги заобиколуваш колите по коловозот – по цела улица.
9. Кога врне – како да си во село.
Дупки, нерамнини, нечистотија.
Како никој да не ги чисти улиците.
Кога врне – бара, кал. Нема шанси да останат чисти обувките.
10. Државна болница – побрзо отколку во Полска?
Тука ме изненадија пријатно. Спротивно од тоа што го слушав од Македонци.
Грижата беше брза и добра, кадарот љубезен, цената ниска.
Сепак, не сакам да ја скршам другата рака за да проверам повторно.
11. Дали Скопје е „вистинска Македонија“?
Луѓето се љубезни, но повеќе затворени и забрзани.
Се прашувам дали Скопје е уште онаа Македонија што ја знам од другите места?